Paret cuncordadu a mala manera
Diàlogu

Sardu Italianu

Professora: Pro agabbare s'interrogatzione... ite podimus pregontare a Giorgia, como? Iseta ca abbàido su libru... una cosa fàtzile...
Simona: Àtera cosa puru... oh giai so pagu issimingiada...
Laura: Tzita e ascurta!
Professora: Pro serrare s'interrogatzione chistionamus de comente sos faeddos cuncordant s'unu cun s'àteru!
Laura: Est una bella pregonta custa!
Simona: Si lu naras tue...
Professora: Cando deo, pro nàrrere, iscrio «si sunt segados una pariga de oos»...
Giorgia: Mi lu podet iscrìere in sa lavagna, pro praghere?
Professora: Iseta ca ti lu torro a repìtere!
Giorgia: Gràtzias.
Professora: Cando deo iscrio «si sunt segados una pariga de oos»... Pro ite “una pariga” cuncordat cun “sunt segados”?
Simona: Tue cosa istrana nd'agatas?
Laura: Comente diat èssere? No lu bides?
Giorgia: Inoghe tenimus unu tipu de cuncordu istranu, in ue su sugetu est singulare e su verbu plurale.
Professora: E comente si podet ispricare custu cuncordu?
Simona: Tzessu... ite cosa difìtzile est custa!
Laura: Ca nono... si ascurtas lu cumprendes!
Giorgia: Sa chistione est ca su sugetu est “una pariga”...
Professora: E duncas? Si s'artìculu est “una”... comente si l'ispiegas?
Giorgia: Tzertu, est “una”, ma sa “pariga” sinnat prus de una cosa!
Professora: Bene! Bene meda! Custu bolet nàrrere un'àtera cosa puru... a l'ischis?
Giorgia: Bolet nàrrere ca sa forma est cussa de unu faeddu singulare ma però cuncordat comente unu plurale.
Laura: Cumprèndidu l'as?
Simona: Eja, mi paret de l'àere cumprèndidu! E tue?
Laura: Deo eja, giai l'aia cumprèndidu...
Professora: Bene Giorgia! S'interrogatzione est istada bella! Mi ses pràghida!
Giorgia: Gràtzias. A mi potzo sètzere? Mi paret ca m'intendo unu pagheddu ingaddinada...
Professora: Setze, setze!
Giorgia: Fia a gaddìngiu benende a iscola puru...