Diàlogu
Sardu Italianu
Professora: Bene. Como podimus torrare a sa limba sarda!
Giorgia: A mi potzo sètzere?
Professora: Nono, beni a sa lavagna, ca faghes una pariga de esertzìtzios de grammàtica pro ammustrare sas chistiones a sos cumpàngios tuos puru...
Giorgia: Oh, sa timòria...
Professora: Apo giai ispricadu comente si chistionat, a ti nd'ammentas?
Giorgia: Eja, sas diferèntzias e calidades de sa pronùntzia e de sas règulas pro iscrìere bene sa limba dae unu logu a s'àteru...
Professora: Una règula est cussa chi narat de iscrìere sas lìteras lèbias cando sunt intre duas vocales, mancari unu las nàrgiat a forte. A ti nd'ammentas cale sunt custa lìteras?
Giorgia: Sunt sa “t”, sa “c” e sa “m”!
Professora: E balet finas pro sa “b”?
Giorgia: Nono, inoghe b'at un'àtera règula...
Professora: Duncas, pigamus unu faeddu comente... “dèbile”...
Giorgia: Eja, est s'agetivu de “debilesa”...
Professora: Andat bene, e comente s'iscriet, segundu custa règula?
Giorgia: Emh... “dèbile” si narat cun duas “b” ma s'iscriet cun una ebbia!
Professora: E duncas no lu naras lèbiu, ma forte! D-E-B-B-I-L-E!! L'intendides ca est forte su sonu?
Simona: E tando pro ite s'iscriet cun una lìtera ebbia?
Professora: Tue, Giorgia, a l'ischis sa risposta?
Giorgia: Est ca iscriende non rispetamus sa manera de faeddare ma s'etimologia!
Simona: Ah? Ite est chi rispetas?
Professora: Bolet nàrrere ca si sighit su faeddu chi s'acostat de prus a sa limba de orìgine.
Simona: A mie però sa chistione non mi torrat...
Professora: Pro ite non ti torrat? Nara!
Simona: Ca iscriende mi paret chi sos faeddos nde bolent duas de lìteras...
Professora: Cando? Faghe un'esèmpiu a totus.
Simona: Cando naras su faeddu “potzo” bi sunt duas zetas, o nono?
Professora: Inoghe sa chistione est un'àtera... comente est iscritu “potzo”?
Simona: Cun duas lìteras, sa 't' e sa 'z'.
Professora: Segundu te, Giorgia?
Giorgia: Sunt duas lìteras chi, però, torrant a unu sonu ebbia!
Professora: Bene meda, si narat chi est unu digramma chi indivìduat unu fonema.